Boek: Ottolenghi – Het Kookboek

Ottolenghi - het kookboekAl in 2008 kwam het eerste kookboek van Ottolenghi uit. Onder de titel ‘Het Kookboek’ geven Yotam Ottolenghi en Sami Tamimi een kijkje in de keuken van de succesvolle Ottolenghi-restaurants. Ik maakte onlangs kennis met het kookboek en ik moet zeggen, ze hebben gelijk, de liefhebbers van Ottolenghi, want een heerlijk kookboek dat is het.

Omdat ik Ottolenghi als fenomeen nog niet goed kende (had de naam wel veel gehoord, maar wist eigenlijk niet goed waarom hij nou zo bekend was), was ik blij dat het boek begint met een introductie van het gedachtegoed van Ottolenghi en een introductie van de twee mannen. Waar ik nog niet achter ben is waarom de restaurants Ottolenghi heten en niet de naam van mede-oprichter Tamimi hebben gekregen.

Ondertussen is het boek al aan de vierde druk toe, het is dan ook nog steeds super actueel. Er is veel aandacht voor groentegerechten en voor brood en gebak. Die laatste heb ik omarmd, er staan namelijk een paar zeer geweldige en goed maakbare recepten in. En hoewel ik een tijd had dat ik echt anti-suiker was, heb ik ontdekt dat je sommige dingen gewoon echt niet zonder suiker kunt maken. Dan kun je besluiten om het niet te eten, of je besluit om af en toe te zondigen. En dat doe ik dan bijvoorbeeld met meringues. Want die zijn echt niet lekker of mislukken zodanig als je geen suiker gebruikt. En het recept van Ottolenghi is echt fantastisch. Het gaat in tegen alles wat ik ooit leerde over het maken van meringues, maar ze worden echt fantastisch. Je verwarmt de eiwitten en de suikers namelijk au bain marie, voordat je ze gaat kloppen. Daarna zet je ze 1,25 uur in de oven en je hebt echt geweldige meringues. Dus altijd als ik eiwitten over heb, maak ik daarna deze heerlijke veel te zoete koekjes. 

Een andere topper uit het boek is de taart met vanillecrème en frambozen, die ik nu een paar keer gemaakt heb en die erg goed in de smaak viel!

Verder staan er geweldige recepten in voor salades, sommige maakte ik zelf ook al zonder dit boek, maar Ottolenghi geeft steeds een aantal verrassende toevoegingen, die het leuk maken om deze salades weer eens op tafel te zetten. Denk bijvoorbeeld aan een gerecht met Puy-linzen met morellen, spek en gorgonzola of couscous met gedroogde abrikozen en flespompoen.

Ondertussen heeft Ottolenghi net weer een nieuw boek uitgebracht onder de titel Jeruzalem, dit boek werd mij een aantal maanden al aangeraden, dus daar kijk ik nu reikhalzend naar uit!

Ottolenghi, het kookboek is uitgegeven bij Fontaine uitgevers, onder ISBN-nummer 9789059564282. 

Een dagje koken!!

Gisteren was weer een kook-/bakdagje. Ik moest brood maken, want dat had ik alweer dagen niet gedaan. En dat is eigenlijk niet zoals ik het wil. Maar het schiet er wel eens bij in en omdat ik zaterdag bij het schoonmaken van de bietjes mijn duim had opengesneden en het niet echt goed geneest kan ik ook niet echt lekker kneden. Toch gisteren de uitdaging maar weer aan gegaan. Ik wilde appelkaneelbrood maken. Gewoon om weer eens wat nieuws uit te proberen en omdat ik nu eenmaal dol ben op de combinatie appel en kaneel. Ik vond een recept op internet, en hoewel het voor de broodbakmachine was ben ik het toch maar gaan proberen. Ging er vanuit dat het ook wel gewoon moest lukken, zonder broodbakmachine. Dus ik gooi (behalve de appel) alle ingrediënten bij elkaar en mix het met de mixer. Dit ging goed, maar de eerste test vond ik toch dat er niet genoeg kaneel en suiker in zat. Dus heb ik een appel en een peer geraspt en deze gemengd met suiker en kaneel. Zodat ik dat er bij de volgende kneedronde nog door kon doen. Dit werd één groot feest;-) Omdat het appel en peer mengsel nogal waterig was (ook na het afgieten van het vocht) mengde het niet zo lekker met het deeg (zeker niet omdat ik maar met een hand kon kneden). Ik nam de gok maar en keek of het niet gewoon zou werken als ik het in losse delen in de vorm zou leggen. Handdoek erover en laten rijzen.

Na een half uurtje keek ik weer een keer en het brood was gelukkig enorm gerezen en weer één geheel geworden. Toen de oven in. Na ongeveer drie kwartier haalde ik het eruit en het zag er geweldig uit! Helaas ben ik hiervan vergeten een foto te maken. De structuur van het brood is geweldig, luchtig en heerlijk zacht. Alleen nog niet genoeg kaneel en suiker om het een lekker zoet brood te laten zijn. Een les voor de volgende keer!   

Meringues

Eindelijk meringues die gelukt zijn!!

Ondertussen had ik eiwit over en na alle meringue-blamages van deze winter wilde ik het toch weer een keer uitproberen. Ik moest het toch ook gewoon kunnen, meringues maken? Waarom lukte het me daar nou niet? Het antwoord is duidelijk: Ongeduld. Ik heb gewoon nooit lang genoeg gemixt. Dit keer ben ik echt doorgegaan tot ik dacht dat het echt niet meer stijver kon en dat was duidelijk te zien in het resultaat!! Nu kan ik dus eindelijk proberen ook een meringue-taart te maken. Iets wat ik altijd voor me uit heb geschoven omdat het niet lukte met de eiwitten, nu weet ik dat ik gewoon nog langer dan lang moet mixen om het echt stijf te krijgen. Zeker nadat je er suiker aan toegevoegd hebt! 

Terwijl ik bezig was, kregen we een smsje van Lizette of ze kon komen eten. Geen probleem! Hoewel ik niet heel veel inspiratie had, heb ik mezelf toch weer verbaasd. De pastasalade was simpel, met twee soorten griekse kaas, brocolli,  tomaat en verse basilicum. Maar het voorgerecht van wortelkoekjes met een komkommerdressing was weer bijzonder verrassend.