Recept: Witlofsalade met avocado en tonijn

Het komt niet zo heel vaak meer voor dat ik een blikje tonijn in de kast heb staan. Laatst kon ik het echter niet meer weerstaan en besloot toch weer eens een blikje te kopen. De reden dat ik het laat staan, is dat het me niet zo duurzaam lijkt om tonijn in blik te kopen. En misschien was ik er ook wel wat op uitgekeken ondertussen. Gisterochtend moest ik voor onderweg even snel een salade maken. Een snelle blik in de keukenkasten en koelkast leverde het volgende overheerlijke resultaat op!

Ingrediënten (lunchsalade voor 2):

1 avocado
1 appel
1 handje pijnboompitten
2 stronken witlof
1 blikje tonijn in olie
olijfolie
zout en peper uit de molen
citroensap

Bak de pijnboompitten in een koekepan (zonder olie of boter), tot ze een beetje gekleurd zijn.

Maak ondertussen de witlof schoon (verwijder eventueel kapotte bladeren en het hart) en snijd in kleine stukjes. Eventueel kun je de witlof even spoelen onder koud water. Snijd de appel en avocado in kleine stukjes. Als je niet wilt dat deze ingrediënten snel bruin worden, besprenkel ze dan met wat citroensap.

Maak de tonijn wat kleiner (is niet altijd nodig) en meng alle ingrediënten door elkaar. Maak af met wat zout en peper en eventueel wat olijfolie.

 

Sushi maken

Gisteren weer een nieuwe uitdaging. Op z’n minst een keer in mijn leven wilde ik het zelf maken, Sushi. Ik ben er verslaafd aan en waar ik ook ben ter wereld, overal zoek ik een sushi-restaurant op. Omdat het zo’n pure manier van eten is en zo simpel, vind ik het heerlijk. Toch dacht ik ook hierbij weer dat het wel eens een drama kon worden met de bereiding. Het bleek mee te vallen.

Dus maakte ik gisteren een grote schaal sushi. Ik begon met de wat simpele vormen, temaki (handroll), nigiri (rijstbal met vis erop) en maki (een rol met rijst en een vulling). Als vulling gebruikte ik komkommer, avocado, wortel (die ik even gekookt had om het iets zachter te maken), tonijn en coquilles. Ik had gelukkig een kookboek waarbij alle handelingen duidelijk uitgelegd stonden. Dus ik kon goed aan de slag. De rijst plakte wel enorm, maar toen ik erachter kwam dat het insmeren van je handen met een mix van rijstazijn en water wonderen doet, ging het vervolgens heel erg soepel.

Bij de eerste rollen kwam de rijst nog hardnekkig door de zeewier heen, daarna werd het eindresultaat toch wel heel mooi. En het smaakte gewoon zelfs zoals in mijn meest favoriete sushi-restaurants.

Of dat nou aan mij lag of aan de eenvoud en smaak van sushi?? Mijn sushi-mat gaat in ieder geval mee op reis, dan kan ik het straks overal ter wereld zelf maken!